راه اهن در افغانستان

راه آهن در افغانستان. راه آهن در افغانستان به طور رسمی از طریق پروژه های خط آهن شوروی و بریتانیا که در سال ۱۸۸۵ میلادی طرح ریزی شده بود، آغاز شد. به غیر از دو خط کوتاه-مرزی از سمت شمال، در حال حاضر خط راه آهن فعال در افغانستان امروز وجود ندارد. راه آهن هایی طرح ریزی شده بودند، و حداقل یکی از آنها نیز ساخته شده بود اما در حال حاضر از کار افتاده اند.
در دهه ۱۹۲۰، شاه امان الله سه لوکوموتیو بخاری کوچک را از هنشل، کاسل از آلمان خریداری نمود و آنها را در مسیری ۷ کیلومتری واگن برقی از سمت کابل به قصر دارالامان به کار انداخت. واگن برقی در تاریخی نامشخص بسته شد اما لوکوموتیوها هنوز در موزه کابل نگهداری می شوند.
بیش از یک و نیم دهه پیش، پیشنهادهای بسیاری در مورد ساختن خط آهن در افغانستان داده شد. در اوایل ۱۸۸۵، نیویورک تایمز در مورد پیشنهاد وصل کردن خط آهن ترنس کاپیسن روسیه به هند بریتانیایی از طریق سرخس، هرات و قندهار خبر داد. بعد از تکمیل، پروژه می توانست به افسران بریتانیایی اجازه رفت و آمد از لندن به هند را، بیشتر از طریق ریل در ۱۱ تا ۱۲ روز بدهد (که البته باید از کانال انگلیس، دریای سیاه و دریای خزر توسط کشتی عبور می کردند).
در حدود سال های ۱۹۲۸، پیشنهادهایی در مورد وصل کردن جلال آباد به کابل مطرح شد که سرانجام باید به شهر پیشاور وصل می گردید. مسیرهایی که به سوی قندهار و هرات هدایت می شدند، بعدها باید اضافه می شدند. با آمدن تحولات انقلابی، این نقشه ها همه بی نتیجه ماندند.