شراب ایرانی

شراب ایرانی که با نام های می و باده شناخته می شود از نمادهای تاریخی و باستانی ایرانی است و جایگاه درخور توجهی در اساطیر، ادبیات و نگارگری ایرانی دارد. در گذشته از شراب به عنوان دارو نیز استفاده می کردند به عنوان مثال در این بیت از شعر حافظ:
فرهنگ ایرانی
شراب شیراز
آبجو در ایران
شراب تلخ می خواهم که مردافکن بود زورش
که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش
پژوهش های اخیر باستان شناسی تاریخ منشا شراب گیری در ایران را بسیار پیش تر از آنچه نویسندگان قرن بیستم گمان می کنند، نشان می دهد.برای مثال، کاوش و حفاری در محوطه گودین تپه در کوه های زاگرس نشان دهنده وجود سفال هایی با قدمت تاریخی ۲۹۰۰-۳۱۰۰ پیش از میلاد، حاوی تارتاریک اسید است که تقریباً به طور قطع نشان دهنده حضور شراب در آن سالیان می باشد. حتی شواهدی مبنی بر حضور قدیمی تر شراب در تپه حاجی فیروز در اطراف شهر ارومیه نیز به دست آمده است.