رسم سگ دید

رسم سگدید عبارت بود از آوردن سگی بر بالین محتضر یا مرده و نشان دادن جسد به سگ و مالیدن پوزه به آن جسد. این رسم در ایران باستان رواج داشته است. زرتشتیان اعتقاد داشتند که زمانی که جان از بدن خارج می شود، نسوش (دیوی که بر اجساد آدمی دست می یابد و آن را پلید می سازد.) بر وی هجوم برد و هنگامیکه سگ آن جسد را ببیند، نسوش رانده می شود.
مراسم در ارتباط با مردگان در ایران باستان
سگ در فرهنگ ایران باستان
اساس این عقیده بر این بود که سگ که دزد و گرگ و دشمن مادی را می راند، قادر به راندن دروج و نسوش پلیدی که از سوی باختر، جایگاه دیوان بر جسد مرده حمله می کند، هم هست. سود و خاصیت طبیعی و طبی رسم سگدید کردن این است که حیوان مذکور در شناخت مرگ توانا و در مرگ مفاجا و بی هوشی قادر به تشخیص مردگان از زندگان است. تا چندی پیش با نهادن قطعه نانی بر سینه ی جسد و بردن سگ برای برداشتن آن رسم سگدید کردن به ذهن ها القا می شد.
نویسندهٔ کتاب عجایب المخلوقات ضمن تمثیل سگ اصحاب کهف در وفاداری نوشته است:«...بدان که سگ جانوری است مهربان، از آدمی نشکیبد، به تن ضعیف و به دل دلیر تا از شیر بنگریزد و با وی بستیزد، یک لقمه بخورد و صد سال وفاداری کند، از بهر این گویند سگی بهتر از صد سفله...سگ نه سبعی تمام است و نه بهیمه ی بهیم.نه جنی است نه انسی و مطایای جن است...مجوس مرده را به سگ نماید تا وی را ببوید، بداند کی مرده است، اگر زنده بود، بازگردد؛ اگر مرده بود در وی زند.»
در فرگرد 8، بندهای 16 و 17 وندیداد، این سگ باید چهارچشم، یا سگ سفید زردگوش باشد .