( اسم ) قطعه قطعه پارچه پارچه .
تخته تخته
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
تخته تخته. [ ت َت َ ت َ ت َ / ت َ ت ِ ت َ ت ِ ] ( اِ مرکب ، ق مرکب ) قطعه قطعه. پارچه پارچه. ( ناظم الاطباء ). لخت لخت :
چو تخته سنگ بر آن خانه تخته تخته زر.
گهی چون توده توده سوده کافورست بر بالا.
چو تخته سنگ بر آن خانه تخته تخته زر.
فرخی.
گهی چون تخته تخته ساده سیم اندر هوا بر هم گهی چون توده توده سوده کافورست بر بالا.
مسعودسعد.
کلمات دیگر: