کلمه جو
صفحه اصلی

ابوضیاء

لغت نامه دهخدا

ابوضیاء. [ اَ ]( اِخ ) بشربن یحیی. رجوع به ابوضیاء نصیبی... شود.

ابوضیاء. [ اَ ] ( اِخ ) نصیبی. بشربن یحیی بن علی القینی النصیبی. شاعر و ادیبی از مردم نصیبین. از کتب اوست : سرقات البحتری من ابی تمام. کتاب الجواهر. کتاب الاَّداب. کتاب السرقات الکبیر. ( از ابن الندیم ).

ابوضیاء. [ اَ ] (اِخ ) نصیبی . بشربن یحیی بن علی القینی النصیبی . شاعر و ادیبی از مردم نصیبین . از کتب اوست : سرقات البحتری من ابی تمام . کتاب الجواهر. کتاب الاَّداب . کتاب السرقات الکبیر. (از ابن الندیم ).


ابوضیاء. [ اَ ](اِخ ) بشربن یحیی . رجوع به ابوضیاء نصیبی ... شود.



کلمات دیگر: