خاکی که بسپیدی زند
رمده
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
( رمدة ) رمدة. [ رِ دَ ] ( ع اِ ) چیز اندک و حقیر، منه : ماترکوا الا رمدة حتان ؛ ای لم یبق منهم الا ما تدلک به یدیک ثم تنفخه فی الریح بعد حته. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) .
رمدة. [ رَ م ِدَ ] ( ع ص ) عین رمدة؛ چشم دردآگین. ( منتهی الارب ).
رمدة. [ رُ دَ ] ( ع اِمص ) رنگ خاکی که به سپیدی زند. ( از اقرب الموارد ).
رمدة. [ رَ م ِدَ ] ( ع ص ) عین رمدة؛ چشم دردآگین. ( منتهی الارب ).
رمدة. [ رُ دَ ] ( ع اِمص ) رنگ خاکی که به سپیدی زند. ( از اقرب الموارد ).
رمدة. [ رَ م ِدَ ] (ع ص ) عین رمدة؛ چشم دردآگین . (منتهی الارب ).
رمدة. [ رِ دَ ] (ع اِ) چیز اندک و حقیر، منه : ماترکوا الا رمدة حتان ؛ ای لم یبق منهم الا ما تدلک به یدیک ثم تنفخه فی الریح بعد حته . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) .
رمدة. [ رُ دَ ] (ع اِمص ) رنگ خاکی که به سپیدی زند. (از اقرب الموارد).
کلمات دیگر: