زمینداری در ایران

نقل شده است که رضاشاه در هنگام مرگ دارای حدود ۱٫۵ میلیون هکتار زمین بوده است که بیشتر این زمین ها در مازندران و برخی دیگر نیز در همدان، گرگان و ورامین قرار داشت. بخشی از این املاک با مصادره مستقیم، دیگری از طریق نقل و انتقال مشکوک اموال دولتی و بخشی دیگر از طرق آبیاری زمین های بایر و بخشی نیز با مجبور کردن زمین داران بزرگ و کوچک برای فروش زمین هایشان به قیمت اسمی، به دست آمده بود.
اراضی خالصه
اصلاحات ارضی در ایران
قبل از اصلاحات اراضی در ایران ملاکین بزرگ هنوز در ایران وجود داشتند و اکثر مقام های وزارتی را در اختیار ملاکین بزرگ و نمایندگان آنها قرار داشت. آن ها بلافاصله پس از تبعید رضاشاه سلطه خود را بر مجلس تثبیت کردند و در بعضی مواقع شدیداً از استقلال و ملی گرایی دفاع نمودند. آنها در این دوره از قدرت سیاسی بیشتر در سطح محلی برخوردار شدند، و بر استانداران، فرمانداران، ژاندارم ها و دیگر مقام های محلی نفوذ داشتد. این مالکان زمین ها و روستاهای خود را بدون هیچ تعهدی نسبت به دولت مرکزی اداره می کردند.