رایانش مه

رایانش مه یا به اصطلاح (Fog Computing) مدل رایانشی جدیدی است که در آن منابع رایانشی از دیتاسنترها به لبه های شبکه منتقل می شوند. از جمله مشکلاتی که تجهیزات هوشمند در مدل اینترنت اشیا دارند کمبود منابع رایانشی مانند پردازشگر و تجهیزات ذخیره سازی است. این مشکل با حضور رایانش ابری می تواند بر طرف شود به گونه ای که اشیا (تجهیزات هوشمند) می توانند درخواست های ذخیره سازی و پردازشی خود را به دیتاسنترها (data center) ارسال کنند و نتیجه درخواست را دریافت کنند. اما یک مشکل در این معماری وجود دارد و آن تأخیر ایجاد شده در ارسال و دریافت پاسخ از شی تا دیتاسنتر است. این مسئله بویژه در اپلیکیشن های حساس به تأخیر (Delay-sensitive) مشکلات جدی را به دنبال دارد. بدین ترتیب نیاز به یک لایه میانی از ابر (همان دیتاسنترهای موجود در رایانش ابری) تا زمین (منظور همان اشیاء موجود در اینترنت اشیا) نیاز است و آن چیزی نیست جز مه. به همین دلیل نام این معماری، رایانش مه، نامگذاری شده است. لایه مه (Fog)، تعدادی Fog Device وجود دارد که سعی می کنند تا حد امکان درخواست ها رایانشی و ذخیره سازی اشیا را برآورده نمایند. در مقایسه با رایانش ابری، هدف رایانش مه این است که تا منابع رایانشی را در همسایگی کاربران نهایی (end user) منتقل کند تا علاوه بر افزایش کیفیت خدمات (QoS)، در پهنای باند مصرفی زیرساخت هم صرفه جویی شود.نبو