پست راک

پُست-راک (به انگلیسی: Post-rock) شاخه ای از موسیقی راک است که در آن سازهای معمولِ سبک راک نقش اصلی را ایفا می کنند، اما ریتمها، هارمونیها و ملودیها و آکردهایی که در پست راک نواخته می شوند به طور سنتی در راک یافت نمی شوند. موسیقی پست راک به طور معمول بدون کلام است. این سبک بعد از کارهای گروه تاک تاک با سرپرستی مارک هالیس شناخته شد. در واقع سبک تجربی این گروه بود و بعدها به نام پست-راک خوانده شد.
دیس ویل دستروی یو
گادسپید یو! بلک امپرور
باور بر این است که کلمه پست راک توسط سایمون رینولدز در مروری که بر روی آلبوم Hex از گروه بارک سایکوسیس در مجله Mojo در مارس ۱۹۹۴ ابداع شده است. وی توضیح می دهد که این یک نوع موسیقی است برای «استفاده از آلات موسیقی راک، برای اهداف غیرراک و استفاده از گیتار برای ابراز طنین و بافت و نه ریف و آکورد».
به نظر می رسد که سبک پست راک از گروه ولوت آندرگراوند در دهه ۱۹۶۰ تأثیر زیادی گرفته باشد. گروه بریتانیایی (Public Image Ltd (PiL نیز جزو پیشگامان این سبک محسوب می شوند، که ان ام ئی آن ها را «اولین گروه مسلم پست راک» نامیده است.
گروه های اوایل این دهه، مانند اسلینت و تاک تاک گروه های تأثیرگذاری برای سبک پست راک شناخته شدند. گفته می شود دو آلبوم اسپایدرلند از اسلینت و آلبوم روح عدن (Spirit of Eden) از تاک تاک منجر به تولد سبک پست راک شدند.