زرع معیه کشت آفت رسیده
معیه
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
معیه. [ م َ ] ( ع ص ) زرع معیه ؛ کشت آفت رسیده. ( ناظم الاطباء ).
معیة. [ م َ عی ی َ ] (ع مص جعلی ، اِمص ) همراهی . (آنندراج ). و رجوع به معیت شود. || گاهی از این لفظ اشاره باشد به این آیت : ان اﷲ مع الصابرین . (آنندراج ).
معیة. [ م ُ ع َی ْ ی َ ] (ع اِ مصغر) تصغیر ابومعاویة یعنی یوز. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
کلمات دیگر: