کلمه جو
صفحه اصلی

مغال

فرهنگ فارسی

غول

لغت نامه دهخدا

مغال. [ م ُ ] ( ع ص ) بچه غیل خوار. مُغْیَل. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
مغال. [ م ُ ] ( ع مص ) غَول. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). و رجوع به غول شود.
مغال. [ م ِ ] ( ع اِ ) ج ِ مَغلَة. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به مغلة شود.

مغال . [ م ِ ] (ع اِ) ج ِ مَغلَة. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). رجوع به مغلة شود.

مغال . [ م ُ ] (ع ص ) بچه ٔ غیل خوار. مُغْیَل . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).

مغال . [ م ُ ] (ع مص ) غَول . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). و رجوع به غول شود.

کلمات دیگر: