آسایش و پناهگاه و ملجا
تکیه جای
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
تکیه جای. [ ت َ ی َ / ی ِ ] ( اِ مرکب ) محل آسایش و پناهگاه و ملجاء. ( ناظم الاطباء ). تکیه گاه. ( آنندراج ) :
برون از جهان تکیه جایی طلب کن
ورای خرد پیشوایی طلب کن.
که در مهد مینو کنم تکیه جای.
تکیه و تکیه جا فرستادی.
برون از جهان تکیه جایی طلب کن
ورای خرد پیشوایی طلب کن.
خاقانی.
چو آن یاوری نیست در دست و پای که در مهد مینو کنم تکیه جای.
نظامی.
خستگان را به مژده صحت تکیه و تکیه جا فرستادی.
عرفی ( از آنندراج ).
رجوع به تکیه گاه شود.کلمات دیگر: