استشمام رایح. خوب یا بد کردن . استشمام بوی کردن . حس کردن بوی .
بوی شنیدن
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
بوی شنیدن. [ ش ِ دَ ] ( مص مرکب ) استشمام رایحه خوب یا بد کردن. ( ناظم الاطباء ). استشمام بوی کردن. حس کردن بوی : و باشد که منفذ بینی گرفته و بسته شود و بوی و گند نشنود. ( ذخیره خوارزمشاهی ).
هرکه نشنیده ست روزی بوی عشق
گو به شیراز آی و خاک ما ببوی.
بوی بهشت بشنود و نوجوان شود.
گر بگویم همه گویند ظلالیست قدیم.
هرکه نشنیده ست روزی بوی عشق
گو به شیراز آی و خاک ما ببوی.
سعدی.
بس پیر مستمند که در گلشن مرادبوی بهشت بشنود و نوجوان شود.
سعدی.
بوی پیراهن گم کرده خود می شنوم گر بگویم همه گویند ظلالیست قدیم.
سعدی.
کلمات دیگر: