لغت نامه دهخدا

خزز. [ خ ُ زَ ] (اِخ ) اسبی است مر بنی یربوع را. (منتهی الارب ).

خزز. [ خ ُ زَ ] (اِخ ) اسبی است مر بنی یربوع را. (منتهی الارب ).

خزز. [ خ ُ زَ ] (ع اِ) خرگوش نر. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از تاج العروس ). ج ، خَزّان ، اَخِزّه .

خزز. [ خ ُ زَ ] (ع اِ) خرگوش نر. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از تاج العروس ). ج ، خَزّان ، اَخِزّه .

<div class="boxBd">خزز. [ خ ُ زَ ] ( ع اِ ) خرگوش نر. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از تاج العروس ). ج ، خَزّان ، اَخِزّه. <hr>خزز. [ خ ُ زَ ] ( اِخ ) اسبی است مر بنی یربوع را. ( منتهی الارب ). <hr>خزز. [ خ ُ زَ ] ( اِخ ) ابن مَعَصب. از محدثان بوده است. ( از منتهی الارب ).</div>

خزز. [ خ ُ زَ ] ( ع اِ ) خرگوش نر. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از تاج العروس ). ج ، خَزّان ، اَخِزّه. خزز. [ خ ُ زَ ] ( اِخ ) اسبی است مر بنی یربوع را. ( منتهی الارب ). خزز. [ خ ُ زَ ] ( اِخ ) ابن مَعَصب. از محدثان بوده است. ( از منتهی الارب ).