سوزنده عاشق که موجب سوز و گداز عاشق شود .
مهربان سوز
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
مهربان سوز. [ م ِ ] ( نف مرکب ) سوزنده عاشق. که موجب سوز و گداز عاشق شود. که محب را به سوز و گداز افکند :
هریک از چهره عالم افروزی
مهرسازی و مهربان سوزی.
هریک از چهره عالم افروزی
مهرسازی و مهربان سوزی.
نظامی.
کلمات دیگر: