ابن بیری

ابراهیم بن حسین شهرت یافته به ابن بِیْری (۱۶۱۴–۱۶۸۸م) (ابراهیم بن حسین بن احمد بن بیری) فقیه حنفی، محدث و نویسندهٔ حجازی در سدهٔ هفدهم میلادی/یازدهم قمری بود. حاشیه ها و شرح نوشته هایی از او به جای مانده است.

ابن بیری (مؤلف). ابراهیم بن حسین شهرت یافته به ابن ابن بِیْری (۱۸۰۵–۱۸۸۲م) فقیه و مفتی حجازی در سدهٔ نوزدهم میلادی/سیزدهم هجری بود. در مدینه زاده و در مکه از علمای آن آموخت، سپس متولی فتوا شد. پس از چندی خود را برکنار کرد و به تألیف پرداخت. نزدیک صد اثر نگاشت. عمدة ذوی البصائر و شرح الموطأ از آثار برجستهٔ اوست.

[ویکی فقه] ابن بیری، فقیه حنفی و مفتی مکه بود.
اِبْن ِ بیری ، ابواسحاق ابراهیم بن حسین بن احمد بن محمد بن احمد بن بیری (۱۰۲۳ یا ۱۰۲۹- ۱۰۹۹ق /۱۶۱۴ یا ۱۶۲۰- ۱۶۸۸م )، فقیه حنفی و مفتی مکه می باشد. ابن پیری در مدینه متولد شد.آموزش را نزد عمویش علامه محمد ابن بیری و شیخ الاسلام عبدالرحمان مرشدی آغاز کرد.سپس ادبیات را از علی بن جمال و حدیث را از ابن اعلان آموخت و از بسیاری از استادان آن زمان اجازه گرفت .او را در زمره فقیهان بزرگ حنفی و از دانشمندان این مذهب به شمار آورده اند.
← مفتی مکه
(۱) ازهریه ، فهرست .(۲) محمد اسعد اطلس ، الکشاف عن مخطوطات خزائن کتب الاوقاف ، بغداد، ۱۳۷۲ق /۱۹۵۳م .(۳) اسماعیل بغدادی ، هدیة العارفین ، استانبول ، ۱۹۴۵م .(۴) محمد امین محبی ، خلاصة الاثر، بولاق ، ۱۲۸۴ق /۱۸۶۷م .