زنان در فیزیک پزشکی

زنان نزدیک به ۲۵٪ از متخصصین فیزیک پزشکی در جهان را تشکیل می دهند، و ۱۸٪ از رادیولوژیست های حرفه ای زن هستند. این تعداد، در مقایسه، تعداد کمی می باشد، و نیاز به سرمایه گذاری و سیاست های ویژه ای را نشان می دهد. این اختلاف نه تنها در محیط بالینی، بلکه در محیط آکادمیک نیز یه چشم می خورد.
اعظم نیرومند-راد
الا کازرونی
حرفهٔ فیزیک پزشکی بصورتی که امروزه می شناسیم پس از کشف اشعهٔ ایکس در ۱۸۹۵ و رادیواکتیویته در ۱۸۹۶ زائیده شد.
در میان نخستین متخصصین فیزیک پزشکی، ماری کوری را می توان نام برد که در ۱۹۰۳ و در ۱۹۱۱ جوایز نوبل را دریافت نمود. زنان دیگری نیز در پی او به درجات والایی در فیزیک پزشکی نائل گردیدند. دختر ماری کوری، ایرن ژولیو کوری خود نیز یک دانشمند برجسته در علوم پرتوی، و برندهٔ جایزه نوبل شد.
اما ماری و ایرن کوری تنها پیشروان این شاخهٔ علمی نبودند. بطور مثال، در اوایل قرن بیستم، سعی بسیاری در استفاده از رادیم در معالجهٔ سرطان انجام گردید. الن گلدیتش (به انگلیسی: Ellen Gleditsch) نروژی بود که نخستین بار نیمه عمر این رادیوایزوتوپ را اندازه گیری کرد. گلدیتش در شناخت ایزوتوپ های عناصر متفاوتی، نقش مهمی را ایفا کرد. کاترین شامی (به انگلیسی: Catherine Chamie) نیز در اندازه گیری نیمه عمر رادون نقش اساسی ایفا کرد. این رادیوایزوتوپ در دههٔ ۲۰ و ۳۰ میلادی در پروژهٔ سرطان شناسی کانادا یک عنصر محوری بود.