زن در بهار عرب

زن در بهار عرب (عربی: المرأة فی الربیع العربی‎) نقش های مختلفی ایفا کرده است ولی تأثیر این فعالیت ها روی حقوق زنان روشن نیست. بهار عرب با سلسله ای از تظاهرات، اعتراضات، جنگ علیه رژیم های استبدادی از تونس شروع و در مناطق زیادی از جهان عرب گسترش یافت که منجر به سقوط رؤسای دولتهای تونس، مصر، لیبی و یمن شد. بحرین شاهد تنش های مستمر اجتماعی گردید و اعتراضات در سوریه تبدیل به یک جنگ مسلحانه شد.
زن در اسلام
نقش زنان در بهار عرب از شرکت مستقیم در اعتراضات شروع و به رهبری و سازماندهی تظاهر کنندگان اعتلا یافت. زنان در جهان عرب با تبعیض مواجه و نقض حقوق شان مواجه هستند و بسیاری از فعالین امیدوارند که بهار عرب منجر به تأمین حقوق زنان شود ولیکن تأثیر این بهار عرب روی این موضوع هنوز در سطح این انتظارات نیست. ۶۰ درصد از جمعیت جهان عرب زیر ۳۰ سال هستند که بیش از ۵۰ درصد آن ها را زنان تشکیل می دهند. کشورهایی که در آن ها بهار عرب بوقوع پیوسته دارای سابقه ضعیفی در زمینه بسیاری از مسائل بین زنان و مردان هستند ولیکن بسیاری از این فاصله ها به عنوان مثال در زمینه آموزش و بهداشت و درمان کاهش پیدا کرده است.
زنان سوری از همان ابتدا در نبرد علیه رژیم بشار اسد فعال بودند. آن ها در تظاهرات مسالمت آمیزی که در سال ۲۰۱۱ در شهر درعا واقع در جنوب سوریه براه افتاد شرکت داشتند، برخلاف سایر درگیری های مسلحانه مانند جنگ عراق یا درگیری های اسرائیل و فلسطین، زنان انقلابی در داخل و خارج سوریه در تلاش های انسانی نقش داشتند و برای آوارگان و مجروحین کمک های غذایی و دارویی تأمین می کردند.
کشورهای بهار عربی بعلاوه یمن شکاف بزرگی میان زن و مرد در امر آموزش و پرورش را تا حدود زیادی بسته اند. در این کشورها نسبت ورود زنان به مدارس و سوادآموزی بیشتر از کشورهای در حال توسعه دیگر است.. در تونس، لیبی و سوریه، زنان بیشتر از مردان در دانشگاه ها حضور دارند. با وجود این سطح بالا از تحصیلات، مشارکت زنان در نیروی کار به دلیل هنجارهای فرهنگی هنوز کم است، در نتیجه بسیاری از زنان مجبور به پیروی از روش های سنتی و ماندن در خانه و سرپرستی فرزندانشان هستند. تمایل زنان در مناطق متمدن و طبقات متوسط رو به بالا این است که به فرصت های بیشتری برای خارج شدن از قوانین سنتی دست یابند.