زن سرخ پوش

wiki: تهران که حدوداً ۳۰ سال، هر روز، ساکت و آرام با لباس، کفش، کیف و جوراب قرمز رنگ در میدان فردوسی و اغلب ضلعِ شمال شرقی آن ایستاده و انتظار می کشید. او تا حدود سال های ۶۲–۶۱ هر روز به این کار ادامه می داد و به گفته مردم، یک باره از صحنه محو شد. روایات درباره این زن زیاد است و کلاً بر این باورند که او در عشق شکست خورده بود و در انتظار معشوق گم گشته در آن مکان به انتظار می ایستاده است. تنها مستند و تصویری که از آن زن وجود دارد نتیجه مصاحبه ای است از مسعود بهنود که در سال ۱۳۵۵ خورشیدی با او انجام داده. خود شخص مصاحبه شونده (زن مشهور به سرخ پوش) در مصاحبه چندین بار عاشق بودن و روایت های گفته شده دربارهٔ خود را انکار می کند.
صحنه هایی از رفت و آمد زن سرخ پوش در مستندِ «تهرانِ امروز» (Tehran Today)محصول ۱۳۵۶ اثر خسرو سینایی. زمان های ۱:۰۲:۴۲ و ۱:۱۹:۴۵ را در فیلم ببینید.
رحیم معینی کرمانشاهی ترانه ای بنام «تو شهری که تو نیستی خیابون شده خالی» را در وصف زن سرخ پوش سروده است.
محمدعلی سپانلو در منظومه «خانم زمان»، با شعری از او یاد می کند. فریدون فروغی نیز ترانه «همیشه غایب» را از زبان یاقوت خوانده است.
در سراسر تهران امروز هر از گاهی نمایی از زن سرخ پوش میدان فردوسی تهران پخش می شود و کارگردان می کوشد داستان فیلم را با بودن او واگویی کند.