تعداد زنان در معماری، جز تعداد بسیار کمی استثنا، در طول سالیان متمادی بخاطر تحت سلطه بودن این رشته توسط مردان کم بوده است.تا پایان قرن ۱۹ میلادی زنان عملاً هیچ نقشی در این زمینه بازی نکردند. در پایان قرن ۱۹م بعضی مدارس معماری در اروپا (در ابتدا فنلاند) شروع به پذیرفتن زنان در برنامه های آموزشیشان کردند. تنها در سال های اخیر زنان شروع به رسمیت شدن از هزارهٔ جدید با چند حرکت برجسته شامل دو جایزهٔ پرتیزکر کردند. اما با وجود این که ۴۰٪ فارغ تحصیلان معماری در غرب زن هستند، تنها حدود ۱۲٪ برای مجوز کار درس می خوانند.کاترین بریسکانت: برج شتو د شناسو (۱۵۲۱) عمارت ووتون، باکلینگ همشایر (۱۷۱۴) احتمالاً توسط الیزابث ویلبراهام طراحی شده است. مَری تاونلی: خانه تاونلی، رامس گیت (۱۷۸۰)
در چند صد سال پیش دو زن به عنوان استثناهای تاریخی نمایان هستند.آنها نقش مهمی به عنوان معمار بازی کردند. در فرانسه، کاترین بریسکانت (حدود ۱۴۹۴-۱۵۲۶) دارای نفوذ بالایی در ساخت شتو د شناسو در دره لویر و نظارت بر پیشرفت کار بین سال های ۱۵۱۳ تا ۱۵۲۱ بود. و در زمانی که شوهرش در جنگ علیه ایتالیا بود تصمیم های مهمی معماری می گرفت.
در بریتانیا مقدار قابل توجهی نشانه بر این است که بانو الیزابث پیلبراهام (۱۶۳۲-۱۷۰۵) که کارهای معمار هلندی پیتر پوست و همچنین کارهای پالادیو از ونتو ایتالیا و استادترسیزدنز از آلمان را مطالعه کرده بود، معمار عمارت ووتون در باکلینگ همشایر و بسیاری بناهای دیگر بود. همچنین گفته شده که او مربی لرد کریستوفر رن یکی از برجسته ترین معماران بریتانیا بوده است. از آنایی که برای یک زن غیرممکن بود که به معمار بودن اقرار کند، ولبراهام از معماران مرد برای نظارت بر ساخت و ساز استفاده کرد.
حدوداً در پایان قرن ۱۸، یک زن انگلیسی دیگر به نام مَری تاونلی (۱۷۵۳-۱۸۳۹) که توسط لرد جایشا رینالدزآموزش دیه بود، طراحی چندین بنا در رامس گیت در جنوب شرقی انگلستان را برعهده داشت. از جملهٔ آن ها می توان به خانهٔ تاونلی که به عنوان الماس معماری شناخته می شود، اشاره کرد.
در چند صد سال پیش دو زن به عنوان استثناهای تاریخی نمایان هستند.آنها نقش مهمی به عنوان معمار بازی کردند. در فرانسه، کاترین بریسکانت (حدود ۱۴۹۴-۱۵۲۶) دارای نفوذ بالایی در ساخت شتو د شناسو در دره لویر و نظارت بر پیشرفت کار بین سال های ۱۵۱۳ تا ۱۵۲۱ بود. و در زمانی که شوهرش در جنگ علیه ایتالیا بود تصمیم های مهمی معماری می گرفت.
در بریتانیا مقدار قابل توجهی نشانه بر این است که بانو الیزابث پیلبراهام (۱۶۳۲-۱۷۰۵) که کارهای معمار هلندی پیتر پوست و همچنین کارهای پالادیو از ونتو ایتالیا و استادترسیزدنز از آلمان را مطالعه کرده بود، معمار عمارت ووتون در باکلینگ همشایر و بسیاری بناهای دیگر بود. همچنین گفته شده که او مربی لرد کریستوفر رن یکی از برجسته ترین معماران بریتانیا بوده است. از آنایی که برای یک زن غیرممکن بود که به معمار بودن اقرار کند، ولبراهام از معماران مرد برای نظارت بر ساخت و ساز استفاده کرد.
حدوداً در پایان قرن ۱۸، یک زن انگلیسی دیگر به نام مَری تاونلی (۱۷۵۳-۱۸۳۹) که توسط لرد جایشا رینالدزآموزش دیه بود، طراحی چندین بنا در رامس گیت در جنوب شرقی انگلستان را برعهده داشت. از جملهٔ آن ها می توان به خانهٔ تاونلی که به عنوان الماس معماری شناخته می شود، اشاره کرد.
wiki: زنان در معماری