تیغ کشیدن

شمشیر کشیدن

تیغ کشیدن. [ ک َ / ک ِ دَ ] ( مص مرکب ) شمشیر کشیدن. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ) :
هوس قصد ناموس دارد دریغ
مگر برکشد شحنه عشق تیغ.بر روی آفتاب چرا تیغ می کشد
ابروی ماه عید اگر مایل تو نیست.چه لازم است کشد تیغ چشم خونخوارش
بروی دل که نفس تیز می کند کارش.تبسمی که به خون بهار تیغ کشید
که خنده بر لب گل نیم بسمل افتاده ست. || سر برزدن :
و امروز خارهای مغیلان کشیده تیغ
گوئی که خود نبود در این بوستان گلی.- تیغ کشیدن بینی ؛ باریک شدن آن چنانکه در شخص هراسیده یا بیمارسخت. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). کنایه از خشک شدن گوشت بینی مریض ، و این علامت بد است. ( غیاث اللغات ). راست و سرتیز شدن بینی و این حالت مشرف شدن بر مرگ باشد... ( آنندراج ) :
هرجا که سخن ز کندی طبع گذشت
ذوق سخن تو در دل جمع گذشت
بینی تو تیغ می کشد پیوسته
عمر تو تمام در دم نزع گذشت.