ابوعمرو حفص بن سلیمان بن مغیره کوفی به «اسدی کوفی» اشتهار داشت و نیز او را بزّاز می گفتند. قاری قرآن بود. راوی عاصم بن ابی النّجود. وی ربیب عاصم بود، یعنی فرزند زوجه او.
الفهرست: ۳۱،
تاریخ بغداد ۸: ۱۸۶،
طبقات ابن الجزری ۱: ۲۵۴،
تهذیب التهذیب ۲: ۴۰۰،
میزان الاعتدال ۱: ۵۵۸،
الوافی ۱۳: ۹۸.
ذهبی در کتاب خویش آورده: «حفض در نقل حدیت حافظهٔ خوبی نداشت ولی در قرائت قرآن مورد اطمینان است. وی گفته است که با عاصم در قرائت قرآن هیچ مخالفتی نکرده است مگر در یک حرف از سورهٔ روم، الله الذی خلقکم من ضعف که حفص کلمه ضعف را با ضمه خوانده است، ولی عاصم آن را با فتحه خوانده است.»
الفهرست: ۳۱،
تاریخ بغداد ۸: ۱۸۶،
طبقات ابن الجزری ۱: ۲۵۴،
تهذیب التهذیب ۲: ۴۰۰،
میزان الاعتدال ۱: ۵۵۸،
الوافی ۱۳: ۹۸.
ذهبی در کتاب خویش آورده: «حفض در نقل حدیت حافظهٔ خوبی نداشت ولی در قرائت قرآن مورد اطمینان است. وی گفته است که با عاصم در قرائت قرآن هیچ مخالفتی نکرده است مگر در یک حرف از سورهٔ روم، الله الذی خلقکم من ضعف که حفص کلمه ضعف را با ضمه خوانده است، ولی عاصم آن را با فتحه خوانده است.»