رقابت برتراند

مدل رقابت برتراند، مدلی اقتصادی است که برای بازارهای انحصار چندجانبه کاربرد دارد. در این بازار تعداد بنگاه از یکی بیشتر است و بنگاه، خود قیمت را تعیین می کند و همانند بنگار حاضر در بازار کامل قیمت پذیر نیست. مدل رقابت برتراند توسط جوزف برتراند در سال ۱۸۸۳ مطرح شد. از فروض مدل، عدم محدودیت ظرفیت تولید است که در واقعیت این فرض برقرار نیست.این مدل در مقابل رقابت کورنو است که در آن مدل رقابت کنندگان، تعداد کالای تولید شده را اعلام می کنند و قیمت با توجه به تقاضا و تعداد کل کالای تولید شده تعیین می شود، ابتدا بنگاه ها قیمت کالای خود را پیشنهاد می دهند و سپس مصرف کنندگان، با توجه به قیمت ها میزان محصول خریداری شده توسط خود را تعیین می کنند. تعادل مدل برتراند با شرط همسانی کالاها همانند تعادل مدل بازار رقابت کامل است، در حالی که در مدل کورنو، قیمت بالاتر خواهد بود.
نظریه بازی ها
تعادل نش
رقابت کورنو
مدل دیگر که برپایه مدل برتراند و کورنو تعریف شده است، مدل کورنو-برتراند است که بنگاه ها ابتدا ظرفیت تولید خود را مشخص می کنند و در گام دوم، قیمت خود را اعلام می کنند.
در این حالت، دو تولیدکننده وجود دارد که کالاهایی همسان تولید می کنند و هر دو بنگاه به صورت همزمان قیمت پیشنهادی خود را اعلام می کنند و خریدار نیز به هر میزان که مایل باشد از بنگاهی که قیمت کمتری پیشنهاد داده باشد، خرید می کند. همچنین در صورتی که دو بنگاه یک قیمت را پیشنهاد دهند، از هر یک از بنگاه ها به میزان نصف تقاضا در آن قیممت خرید خواهد شد. در این رقابت، بنگاه ها انگیزه دارند تا قیمتی مساوی یا کمتر از قیمت رقیب و مساوی یا بالاتر از هزینهٔ نهایی خود اعلام کنند. در نتیجه هر دو بنگاه قیمت فروش کالای خود را برابر با هزینه نهایی تولید کالا اعلام می کنند که همان تعادل بازار رقابت کامل را نتیجه می دهد. نتیجهٔ استراتژی دو بنگاه، یک تعادل نش نیز هست، زیرا هیچ کدام انگیزهٔ تخطی از قیمت پیشنهادی خود را ندارند.
نقدی که بر این مدل وجود دارد، این است که برتراند در این مدل تنها یک لحظه از واقعیت را مدل کرده است و رقابت پس از یک بار انجام به اتمام می رسد در حالی که در واقعیت، این بازی تکرار می شود.