رفلکس های نوزادی یا رفلکس های بدوی، گروهی از پاسخ های خودبه خودی عصبی-عضلانی ساده و کلیشه ای هستند که در جنین رسیده یا نوزادان طبیعی وجود دارد ولی در افراد بزرگسال وجود ندارد و در صورت وجود غیرطبیعی هستند. این رفلکس ها در بدو تولد وجود دارند و به تدریج در طی سال اول زندگی مهار می شوند. این رفلکس ها توسط ساقه مغز کنترل می شوند.
رفلکس استارتل (مورو): این رفلکس در بدو تولد وجود دارد و معمولاً در ۴–۳ ماهگی قطع می شود. در این رفلکس نوزاد در صورت مواجعه با یک استرس ناگهانی محیطی همچون صدا، سر و پاها را باز می کند و بازوها را به بالا و بیرون برده و انگشتان دست را جمع می کند.
انواع رفلکس و واکنش های یک نوزاد در بدو تولدش به شرح زیر است:
رفلکس استارتل (مورو): این رفلکس در بدو تولد وجود دارد و معمولاً در ۴–۳ ماهگی قطع می شود. در این رفلکس نوزاد در صورت مواجعه با یک استرس ناگهانی محیطی همچون صدا، سر و پاها را باز می کند و بازوها را به بالا و بیرون برده و انگشتان دست را جمع می کند.
انواع رفلکس و واکنش های یک نوزاد در بدو تولدش به شرح زیر است:
wiki: رفلکس های نوزادی