ماه رمضان در استان خوزستان از دیرباز شامل آواها و آیین های خاص بوده است. برخی از آیین ها و آواهای مرسوم در استان خوزستان همانند دیگر نقاط ایران است و برخی خاص این استان است.
جاوید، هوشنگ (کوشش)؛ درویشی، (سنت نگاری:) محمدرضا (۱۳۸۳). موسیقی رمضان در ایران. تهران: انتشارات سورهٔ مهر.
منصور آل کثیر، قاسم (۱۳۹۱). «۱۵ رمضان، برگزاری جشن گرگیعان در خوزستان». خبرگزاری میراث فرهنگی. بایگانی شده از اصلی در ۱۳ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
منصور آل کثیر، قاسم (۱۳۸۹). «گذری بر آئین گرگیعان در بین عرب های خوزستان». وبگاه انسان شناسی و فرهنگ. بایگانی شده از اصلی در ۱۳ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
منصور آل کثیر، قاسم (۱۳۸۹). «تعطیلی سه روزهٔ عید فطر باعث خشنودی طایفه های عرب خوزستان شده است». ایسنا—استان خوزستان. بایگانی شده از اصلی در ۱۳ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
حسین نژادیان، غلامعلی (۱۳۸۷). «عوامل تأثیرگذار در فرهنگ عمومی». روزنامهٔ کیهان. سال شصت وچهارم (۱۹۲۲۰). بایگانی شده از اصلی در ۱۳ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
«عید فطر تداعی کنندهٔ نوروز در جنوب خوزستان». عصر ایران. ۱۳۸۹. بایگانی شده از اصلی در ۱۳ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
«آشنایی با آداب و رسوم مردم استان خوزستان در ماه مبارک رمضان». همشهری آنلاین. ۱۳۹۱. بایگانی شده از اصلی در ۲۰ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
گرگیعان یا قرقیعان آیین سنتی رایج بین عرب های خوزستان است. این آیین که ریشه ای تاریخی دارد در نیمهٔ ماه رمضان در مناطق عرب نشین توسط کودکان اجرا می شود. این جشن در میان شیعیان دیگر کشورهای عربی نیز جایگاه بالایی دارد. در این آیین، در شب پانزدهم ماه رمضان، کودکان عرب خوزستان پس از افطار، لباس های محلی خود را پوشیده، پسران دشداشه پوشیده و دختران چادر عربی بر سرمی کنند و با شور و شعف به کوچه-پس کوچه های شهرها و روستاهای عرب نشین می روند و با بر گردن آویختن کیسه هایی که از پیش تهیه شده، برای جمع آوری عیدی و شیرینی ماه رمضان به درب خانه ها می روند.
در میان مردم خوزستان رسم است که معمولاً سعی می کنند به علت ثواب بالای افطاردادن به روزه داران، همواره میهمانی بر سر سفرهٔ خود داشته باشند یا این که آن ها به دعوت یکی از اقوام سر سفره ای دیگر حضور یابند. به همین دلیل دید و بازدید در این ماه در استان خوزستان به اوج خود می رسد و مردم پس از افطار، اغلب در کنار آشنایان و بستگان حضور دارند. در این ماه دید و بازدیدها به خصوص پس از افطار دوچندان می شود. اعضای خانواده خود را ملزم به صلهٔ رحم می دانند و شب ها با مهمانی رفتن، از احوال یکدیگر باخبر می شوند.
همچنین در نخستین روز از ماه رمضان، کوچکترهای خانواده به دیدن بزرگترها می روند و حلول این ماه را به آن ها تبریک می گویند.
جاوید، هوشنگ (کوشش)؛ درویشی، (سنت نگاری:) محمدرضا (۱۳۸۳). موسیقی رمضان در ایران. تهران: انتشارات سورهٔ مهر.
منصور آل کثیر، قاسم (۱۳۹۱). «۱۵ رمضان، برگزاری جشن گرگیعان در خوزستان». خبرگزاری میراث فرهنگی. بایگانی شده از اصلی در ۱۳ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
منصور آل کثیر، قاسم (۱۳۸۹). «گذری بر آئین گرگیعان در بین عرب های خوزستان». وبگاه انسان شناسی و فرهنگ. بایگانی شده از اصلی در ۱۳ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
منصور آل کثیر، قاسم (۱۳۸۹). «تعطیلی سه روزهٔ عید فطر باعث خشنودی طایفه های عرب خوزستان شده است». ایسنا—استان خوزستان. بایگانی شده از اصلی در ۱۳ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
حسین نژادیان، غلامعلی (۱۳۸۷). «عوامل تأثیرگذار در فرهنگ عمومی». روزنامهٔ کیهان. سال شصت وچهارم (۱۹۲۲۰). بایگانی شده از اصلی در ۱۳ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
«عید فطر تداعی کنندهٔ نوروز در جنوب خوزستان». عصر ایران. ۱۳۸۹. بایگانی شده از اصلی در ۱۳ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
«آشنایی با آداب و رسوم مردم استان خوزستان در ماه مبارک رمضان». همشهری آنلاین. ۱۳۹۱. بایگانی شده از اصلی در ۲۰ مرداد ۱۳۹۱. از پارامتر ناشناخته |ماه= صرف نظر شد (کمک)
گرگیعان یا قرقیعان آیین سنتی رایج بین عرب های خوزستان است. این آیین که ریشه ای تاریخی دارد در نیمهٔ ماه رمضان در مناطق عرب نشین توسط کودکان اجرا می شود. این جشن در میان شیعیان دیگر کشورهای عربی نیز جایگاه بالایی دارد. در این آیین، در شب پانزدهم ماه رمضان، کودکان عرب خوزستان پس از افطار، لباس های محلی خود را پوشیده، پسران دشداشه پوشیده و دختران چادر عربی بر سرمی کنند و با شور و شعف به کوچه-پس کوچه های شهرها و روستاهای عرب نشین می روند و با بر گردن آویختن کیسه هایی که از پیش تهیه شده، برای جمع آوری عیدی و شیرینی ماه رمضان به درب خانه ها می روند.
در میان مردم خوزستان رسم است که معمولاً سعی می کنند به علت ثواب بالای افطاردادن به روزه داران، همواره میهمانی بر سر سفرهٔ خود داشته باشند یا این که آن ها به دعوت یکی از اقوام سر سفره ای دیگر حضور یابند. به همین دلیل دید و بازدید در این ماه در استان خوزستان به اوج خود می رسد و مردم پس از افطار، اغلب در کنار آشنایان و بستگان حضور دارند. در این ماه دید و بازدیدها به خصوص پس از افطار دوچندان می شود. اعضای خانواده خود را ملزم به صلهٔ رحم می دانند و شب ها با مهمانی رفتن، از احوال یکدیگر باخبر می شوند.
همچنین در نخستین روز از ماه رمضان، کوچکترهای خانواده به دیدن بزرگترها می روند و حلول این ماه را به آن ها تبریک می گویند.
wiki: رمضان در خوزستان