کلمه جو
صفحه اصلی

سحیمی

لغت نامه دهخدا

سحیمی. [ س ُ ح َ ] ( ص نسبی ) منسوب است به سحیم که بطنی است از بنی حنیفة. ( الانساب سمعانی ).

سحیمی. [ س ُ ح َ ] ( اِخ ) ابو سدرة سحیمی هجیمی. شاعری است از عرب. ( منتهی الارب ).

سحیمی. [ س ُ ح َ ] ( اِخ ) احمدبن محمد سحیمی حسنی شافعی. او راست : المقتدی وآن بشرح کتاب المزید علی اتحاف المرید است. ایضاً او راست : الدر العالی الشأن علی لیلة النصف من شعبان. وی بسال 1178 هَ. ق. درگذشت. ( معجم المطبوعات ).

سحیمی . [ س ُ ح َ ] (اِخ ) ابو سدرة سحیمی هجیمی . شاعری است از عرب . (منتهی الارب ).


سحیمی . [ س ُ ح َ ] (اِخ ) احمدبن محمد سحیمی حسنی شافعی . او راست : المقتدی وآن بشرح کتاب المزید علی اتحاف المرید است . ایضاً او راست : الدر العالی الشأن علی لیلة النصف من شعبان . وی بسال 1178 هَ . ق . درگذشت . (معجم المطبوعات ).


سحیمی . [ س ُ ح َ ] (ص نسبی ) منسوب است به سحیم که بطنی است از بنی حنیفة. (الانساب سمعانی ).



کلمات دیگر: