سخد. [ س َ ] (ع ص ) گرم . (منتهی الارب ): ماء سخد؛ آب گرم . (ناظم الاطباء). حار. (اقرب الموارد). || (اِ) آماس . (منتهی الارب ) (آنندراج ). و از این معنی است فیصبح و السخد علی وجهه . (منتهی الارب ). رجوع به سُخْد شود.
سخد
لغت نامه دهخدا
سخد. [ س َ ] ( ع ص ) گرم. ( منتهی الارب ): ماء سخد؛ آب گرم. ( ناظم الاطباء ). حار. ( اقرب الموارد ). || ( اِ ) آماس. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). و از این معنی است فیصبح و السخد علی وجهه. ( منتهی الارب ). رجوع به سُخْد شود.
سخد. [ س ُ ] ( ع اِ ) آب زرد سطبر که با بچه از زهدان برآید. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( مهذب الاسماء ) ( اقرب الموارد ). ج ، اسخاد. || زردی است همراه با ورم در رخسار، و در حدیث است : فیصبح و کان السخد علی وجهه. ( اقرب الموارد ).
سخد. [ س ُ ] ( ع اِ ) آب زرد سطبر که با بچه از زهدان برآید. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( مهذب الاسماء ) ( اقرب الموارد ). ج ، اسخاد. || زردی است همراه با ورم در رخسار، و در حدیث است : فیصبح و کان السخد علی وجهه. ( اقرب الموارد ).
سخد. [ س ُ ] (ع اِ) آب زرد سطبر که با بچه از زهدان برآید. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (مهذب الاسماء) (اقرب الموارد). ج ، اسخاد. || زردی است همراه با ورم در رخسار، و در حدیث است : فیصبح و کان السخد علی وجهه . (اقرب الموارد).
کلمات دیگر: