تودو

تودؤ. [ ت َ وَدْ دُءْ ] ( ع مص ) برابر شدن بر کسی زمین و یافراگرفتن آن و یا ویران کردن و یا بشکستن : تودأت علیه الارض. || منقطع گردیدن و پنهان شدن اخبار از کسی : تودأت علیه و عنه الاخبار. ( منتهی الارب )( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || گرفتن مال خود را: توداء زید علی ماله. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || هلاک کردن کسی را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء )( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به تودی شود.