آنکه شمشیر از نیام بر می کشد
مصلت
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
مصلت . [ م ُ ل ِ ](ع ص ) آنکه شمشیر از نیام برمی کشد. (ناظم الاطباء).
مصلت. [ م ِ ل َ ] ( ع ص ) مرد رسا. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مرد رسای در امور. ج ، مصالت. ( ناظم الاطباء ).
مصلت. [ م ُ ل َ ] ( ع ص ) شمشیر از نیام برکشیده. ( ناظم الاطباء ). شمشیر آهیخته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). شمشیر برهنه. ( مهذب الاسماء ).
مصلت. [ م ُ ل ِ ]( ع ص ) آنکه شمشیر از نیام برمی کشد. ( ناظم الاطباء ).
مصلة. [ م ِ ص َل ْ ل َ ] ( ع اِ ) آوندی که درآن شراب را صاف کنند. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
مصلت. [ م ُ ل َ ] ( ع ص ) شمشیر از نیام برکشیده. ( ناظم الاطباء ). شمشیر آهیخته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). شمشیر برهنه. ( مهذب الاسماء ).
مصلت. [ م ُ ل ِ ]( ع ص ) آنکه شمشیر از نیام برمی کشد. ( ناظم الاطباء ).
مصلة. [ م ِ ص َل ْ ل َ ] ( ع اِ ) آوندی که درآن شراب را صاف کنند. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
مصلت . [ م ِ ل َ ] (ع ص ) مرد رسا. (منتهی الارب ) (آنندراج ). مرد رسای در امور. ج ، مصالت . (ناظم الاطباء).
مصلت . [ م ُ ل َ ] (ع ص ) شمشیر از نیام برکشیده . (ناظم الاطباء). شمشیر آهیخته . (منتهی الارب ) (آنندراج ). شمشیر برهنه . (مهذب الاسماء).
کلمات دیگر: