عشیبة. [ ع َ ب َ ] (ع ص ) مؤنث عشیب : أرض عشیبة؛ زمین که گیاهش نمایان و بسیار باشد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
عشیبه
لغت نامه دهخدا
( عشیبة ) عشیبة. [ ع َ ب َ ] ( ع ص ) مؤنث عشیب : أرض عشیبة؛ زمین که گیاهش نمایان و بسیار باشد. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
کلمات دیگر: