محمدبن ابی یزید طیفور ملقب به شمس الدین و مکنی به ابوالفضل السَجاوندی القاری در قرن ششم ه. ق، برای راهنمایی قاریان، نخستین نشانه ها را در نگارش قرآن به کار برد. واژهٔ سَگاوَندی (عربی شدهٔ آن: سَجاوَندی) از نام ابوالفضل سجاوندی (نخستین کسی که نشانه های وقف را برای راهنمایی درست خواندن قرآن به کار برد) گرفته شده است. (لغت نامهٔ دهخدا: سَگاوند شهری است در دامنهٔ کوهی به همین نام نزدیکِ سیستان که عربیشدهٔ آن سَجاوند است).
نشانه های سَجاوَندی یا نشانه های سَگاوَندی یا نشانه های نقطه گذاری نشانه هایی هستند که برای روشن کردن معنی و مشخص کردن آغاز و انجام عبارت ها و جمله ها و بندها در نگارش به کار می رود. این نشانه ها، که نشانه های نوشتاری هم نامیده می شوند، نشانه هایی هستند که برای آسان تر خواندن یک نوشته، بیان یک احساس، فرمول نویسی در ریاضیات و غیره یا ایجاد دگرگونی در تلفظ واژه ها به کار می روند. با همین انگیزه، کاتبان اروپاییِ کتاب مقدس در سده های میانه نشانه هایی را به کار می بردند.
نشانه های سَجاوَندی یا نشانه های سَگاوَندی یا نشانه های نقطه گذاری نشانه هایی هستند که برای روشن کردن معنی و مشخص کردن آغاز و انجام عبارت ها و جمله ها و بندها در نگارش به کار می رود. این نشانه ها، که نشانه های نوشتاری هم نامیده می شوند، نشانه هایی هستند که برای آسان تر خواندن یک نوشته، بیان یک احساس، فرمول نویسی در ریاضیات و غیره یا ایجاد دگرگونی در تلفظ واژه ها به کار می روند. با همین انگیزه، کاتبان اروپاییِ کتاب مقدس در سده های میانه نشانه هایی را به کار می بردند.
wiki: ابوالفضل سجاوندی