منسوب به بیغو
بیغوی
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
بیغوی. [ ب َ ] ( اِ ) بیغو. پیغو. رجوع به بیغو و پیغو شود.
بیغوی. [ ب َ / ب ِ غ ُ وی ] ( ص نسبی ) منسوب به بیغو.
- کمر بیغوی ؛ کمرکه بیغو را شاید. کمر گرانبها :
ز یاقوت سیصد کمر بیغوی
ز گوهر چهل گرزن خسروی.
بیغوی. [ ب َ / ب ِ غ ُ وی ] ( ص نسبی ) منسوب به بیغو.
- کمر بیغوی ؛ کمرکه بیغو را شاید. کمر گرانبها :
ز یاقوت سیصد کمر بیغوی
ز گوهر چهل گرزن خسروی.
اسدی.
رجوع به یبغوی شود.بیغوی . [ ب َ ] (اِ) بیغو. پیغو. رجوع به بیغو و پیغو شود.
بیغوی . [ ب َ / ب ِ غ ُ وی ] (ص نسبی ) منسوب به بیغو.
- کمر بیغوی ؛ کمرکه بیغو را شاید. کمر گرانبها :
ز یاقوت سیصد کمر بیغوی
ز گوهر چهل گرزن خسروی .
رجوع به یبغوی شود.
- کمر بیغوی ؛ کمرکه بیغو را شاید. کمر گرانبها :
ز یاقوت سیصد کمر بیغوی
ز گوهر چهل گرزن خسروی .
اسدی .
رجوع به یبغوی شود.
کلمات دیگر: