مست گشتن

مست گردیدن

مست گشتن. [ م َ گ َ ت َ ] ( مص مرکب ) مست شدن. مست گردیدن. رجوع به مست و مست شدن و مست گردیدن شود :
چو با رندان به مجلس می گرفتند
ز مجلس مست چون گشتند رفتند.وزان پس بگفتا که گوهرفروش
کجا شد که ما مست گشتیم دوش.چو خوردند و گشتند از باده مست
گشادند از باده بر ماه دست.همان تا بدارند باده به دست
بدان تا بخسبند و گردند مست.به خمر دین چو تو خر مست گشته ای شاید
که خویشتن بکشیم از تو ما که هشیاریم.مست گشتی زین خطا دانی صوابی را همی
وین نباشد جز خطا وز مست ناید جز خطا.گردد زمین ز جرعه چنان مست کز درون
هر گنج زر که داشت به عمدا برافکند. || مغرور شدن :
چو برگشت از او برمنش گشت و مست
چنان دان که هرگز نیاید بدست.مست گشتند ای برادر خلق از ایشان دور شو
پیش از این کاین بقعه پرنور پر ظلما شود.باده پرخوردن و هشیار نشستن سهل است
گر به دولت برسی مست نگردی مردی.- مست گشتن به خون ؛ مست شدن به خون. در کشتارکننده پس از کشتاری میل به کشتارهای دیگر پیدا شدن :
به پیروزی ساوه شاه اندرون
گرفته دل و مست گشته به خون.- مست گشته ؛ مست شده. مست. سکران :
پاره کردستند جامه دین به تو بر لاجرم
این سگان مست گشته روز حرب کربلا.