رسالهٔ شاه (سندی: شاه جو رسالو) مجموعه اشعار شاه عبداللطیف بتایی، بزرگ ترین شاعر صوفی در زبان سندی است. این رساله به بیست و نه فصل بخش شده است. شاه عبداللطیف علاقه زیادی به موسیقی داشت از همین رو است که او هر فصل رسالهٔ خود را به یک آهنگ موسیقی موسوم ساخته است. بعضی آهنگ ها در موسیقی کلاسیک وجود دارد ولی لطیف بعضی فصل ها را به داستان های عاشقانه محلی منسوب ساخته است و آهنگ ها را به آن داستان ها نسبت داده است.
او به زبان سندی در قالب ها و وزن محلی شعر گفته است.با اینکه شعر سندی لطیف کاملاً رنگ محلی دارد بازهم از سنت شعر عرفانی فارسی بر کنار نیست؛ برای اینکه شاه لطیف در این سنت تصوف و عرفان رشد کرده است و تمام مختصات شعر عرفانی فارسی در کلام سندی این عارف سند موجود است.
«در سُر سارنگ» شاه عبداللطیف فیض رسانی پیامبر اسلام را اینطور بیان می کند:
او به زبان سندی در قالب ها و وزن محلی شعر گفته است.با اینکه شعر سندی لطیف کاملاً رنگ محلی دارد بازهم از سنت شعر عرفانی فارسی بر کنار نیست؛ برای اینکه شاه لطیف در این سنت تصوف و عرفان رشد کرده است و تمام مختصات شعر عرفانی فارسی در کلام سندی این عارف سند موجود است.
«در سُر سارنگ» شاه عبداللطیف فیض رسانی پیامبر اسلام را اینطور بیان می کند:
wiki: رساله شاه