( ارافة ) ارافة. [ اِ ف َ ] ( ع مص ) با فراخی و ارزانی شدن ( چنانکه زمین ). ( منتهی الارب ). فراخ نعمت شدن زمین. ( مؤید الفضلاء ). || بزمین علفناک رسیدن. ( منتهی الارب ). بزمین فراخ نعمت درشدن. ( مؤید الفضلاء ).
ارافه
لغت نامه دهخدا
ارافة. [ اِ ف َ ] (ع مص ) با فراخی و ارزانی شدن (چنانکه زمین ). (منتهی الارب ). فراخ نعمت شدن زمین . (مؤید الفضلاء). || بزمین علفناک رسیدن . (منتهی الارب ). بزمین فراخ نعمت درشدن . (مؤید الفضلاء).
کلمات دیگر: