شبکه های بی سیم پهن باند

برای دسترسی به اینترنت، سه راه مطمئن و شناخته شده وجود دارد.دستهٔ اوّل - دسترسی شماره گیری شماره گیریاین روش با استفاده از یک مودم آنالوگ و یک خط تلفن قابل پیاده سازی است و حداکثر می تواند دارای پهنای باند ۵۶ kbps باشد. دستهٔ دوم - دسترسی باند پهن پهن باند:
شعاع تحت پوشش هر دکل حداکثر ۵۰ کیلومتر
سرعت ۷۰Mbps
عدم نیاز به دید مستقیم بین کاربر و دکل وای مکس
فرکانس مورد استفاده بین ۲ تا ۱۱ گیگاهرتز و ۱۰ تا ۶۶ گیگاهرتز (دید مستقیم و غیرمستقیم)
پهنای باند و ظرفیت بالا
ارتباط LOS وNLOS
این روش مبتنی بر کابل و دارای پهنای باند گسترده برای کاربران است و می توان ازDSL و خطوط T۱ و E۱ به عنوان نمونه های این نوع دستیابی نام برد. دستهٔ سوم - دسترسی بی سیم مخابرات بی سیماین روش در حال حاضر تنها به صورت وای-فای و بلوتوث وجود دارد و با استفاده از امواج الکترو مغناطیس کار می کند و می تواند اتصالات را در محدودهٔ یک خانه، رستوران ویا کتابخانه از تجهیزات سیمی و کابلی بی نیاز کند.
هر کدام از روش های یاد شده در کنار مزایای مشهودی که دارند دارای نقایصی هم هستند. مثلاً در روش های دسته بندی شده در دسترسی باند پهن هزینه بالای دسترسی و همچنین عدم امکان حرکت برای کاربر نقص به شمار می آید. همچنین در روش بی سیم WiFi که در آن دسترسی نسبتاً سریع (در مقایسه باشماره گیری به همراه امکان حرکت متصل شونده فراهم شده است، برد کوتاه امواج و نیز سرعت پائین (در مقایسه با باند پهن)خوشایند نیست.
شبکه های ارتباطی بدون سیم همواره از امواج رادیویی استفاده می کنند. در این شبکه هایک قطعه رایانه ای اطلاعات را تبدیل به امواج رادیویی می نماید و آن ها را از طریق آنتن ارسال می کند. در طرف دیگریک روتر بدون سیم، با دریافت سیگنال های فوق و تبدیل آن ها به اطلاعات اولیه، داده ها را برای رایانه قابل فهم خواهد ساخت.