پیتر «پیت» سیگر (به انگلیسی: Peter "Pete" Seeger) خواننده موسیقی فولک و کنشگر آمریکایی بود. در دههٔ ۶۰ میلادی، سیگر به خواننده برجستهٔ موسیقی اعتراضی بدل شد و به پشتیبانی از خلع سلاح بین المللی، حقوق مدنی، جنبش ضدفرهنگ و حفظ محیط زیست پرداخت. ترانهٔ او به نام «ما پیروز می شویم»، که در سرودهای روحانی و کلیسایی سیاهان ریشه دارد به سرود جنبش حقوق مدنی آمریکا در دههٔ ۶۰ بدل شد. از جمله ترانه های محبوب او می توان به «اگه یه چکش داشتم» و «چه شدند آن گل های زیبا؟» و «بگرد، بگرد، بگرد» اشاره کرد.
پیت سیگر، خواننده آمریکایی درگذشت - صدای آمریکا
پیت سیگر، خواننده موسیقی مردمی و کنشگر مدنی درگذشت - زمانه
پیت سیگر، خواننده «ما روزی پیروز خواهیم شد» درگذشت - فردا
پیت سیگر، صدای جنبش های اعتراضی آمریکا
پدر پیت سیگر موسیقی شناس بود و او را از کودکی، هنگامی که در کانتیکت به مدرسه شبانه روزی می رفت، با موسیقی فولک مناطق روستایی آمریکا آشنا کرد. پیت بعدها با دو خواننده اسطوره ای دیگر فولک آمریکا دوست شد: یکی لید بلی، خواننده موسیقی سبک بلوز سیاهان، و دیگری وودی گاتری. پیت و وودی در دوران رکود بزرگ اقتصادی سال های دهه ۱۹۳۰ در سراسر آمریکا کنسرت هایی اجرا کردند که همهٔ عوایدش به فعالان حقوق کارگران اختصاص داشت.
پیت سیگر بعد از خدمت در ارتش در جنگ جهانی دوم گروه چهارنفری ویورز (Weavers) را به راه انداخت که در اوایل دهه ۱۹۵۰ با ترانه هایی مثل «بوسه از شراب شیرین تر است»، «اگه یه چکش داشتم» و «شب به خیر، آیرین» محبوبیت فراوان یافت و به موسیقی فولک آمریکا جان تازه ای دمید. اما زمانی که گفته شد سیگر قبلاً به حزب کمونیست نزدیک بوده، موفقیت گروه رو به افول گذاشت. وی از اجرای برنامه در تلویزیون منع شد، و نهایتاً به کمیته فعالیت های غیرآمریکایی مجلس نمایندگان فراخوانده شد، ولی از پاسخگویی به پرسش های مربوط به فعالیت های سیاسی اش خودداری کرد. پیت محاکمه و به جرم اهانت به کنگره به زندان محکوم شد؛ هر چند مجازاتش بعداً لغو شد.
سیگر در طول عمر هنری اش جوایز زیادی دریافت کرد و تحسین زیادی برانگیخت. یکی از مهم ترین آن ها جایزه گرمی سال ۱۹۹۳ برای یک عمر دستآورد هنری بود. وی یک سال بعد جایزه افتخار «مرکز هنرهای نمایشی کندی» در واشینگتن را گرفت و در سال ۱۹۹۶ نامش به تالار مشاهیر راک اندرول راه یافت.
پیت سیگر، خواننده آمریکایی درگذشت - صدای آمریکا
پیت سیگر، خواننده موسیقی مردمی و کنشگر مدنی درگذشت - زمانه
پیت سیگر، خواننده «ما روزی پیروز خواهیم شد» درگذشت - فردا
پیت سیگر، صدای جنبش های اعتراضی آمریکا
پدر پیت سیگر موسیقی شناس بود و او را از کودکی، هنگامی که در کانتیکت به مدرسه شبانه روزی می رفت، با موسیقی فولک مناطق روستایی آمریکا آشنا کرد. پیت بعدها با دو خواننده اسطوره ای دیگر فولک آمریکا دوست شد: یکی لید بلی، خواننده موسیقی سبک بلوز سیاهان، و دیگری وودی گاتری. پیت و وودی در دوران رکود بزرگ اقتصادی سال های دهه ۱۹۳۰ در سراسر آمریکا کنسرت هایی اجرا کردند که همهٔ عوایدش به فعالان حقوق کارگران اختصاص داشت.
پیت سیگر بعد از خدمت در ارتش در جنگ جهانی دوم گروه چهارنفری ویورز (Weavers) را به راه انداخت که در اوایل دهه ۱۹۵۰ با ترانه هایی مثل «بوسه از شراب شیرین تر است»، «اگه یه چکش داشتم» و «شب به خیر، آیرین» محبوبیت فراوان یافت و به موسیقی فولک آمریکا جان تازه ای دمید. اما زمانی که گفته شد سیگر قبلاً به حزب کمونیست نزدیک بوده، موفقیت گروه رو به افول گذاشت. وی از اجرای برنامه در تلویزیون منع شد، و نهایتاً به کمیته فعالیت های غیرآمریکایی مجلس نمایندگان فراخوانده شد، ولی از پاسخگویی به پرسش های مربوط به فعالیت های سیاسی اش خودداری کرد. پیت محاکمه و به جرم اهانت به کنگره به زندان محکوم شد؛ هر چند مجازاتش بعداً لغو شد.
سیگر در طول عمر هنری اش جوایز زیادی دریافت کرد و تحسین زیادی برانگیخت. یکی از مهم ترین آن ها جایزه گرمی سال ۱۹۹۳ برای یک عمر دستآورد هنری بود. وی یک سال بعد جایزه افتخار «مرکز هنرهای نمایشی کندی» در واشینگتن را گرفت و در سال ۱۹۹۶ نامش به تالار مشاهیر راک اندرول راه یافت.
wiki: پیت سیگر