رقص های اذربایجانی

رقص های آذربایجانی. رقص های آذربایجانی از سری رقص های فولکلوریک است که از نسلی به نسل بعدی منتقل و در این پروسه توسعه و شکل گرفته است. بعضی از این رقص ها در اصل جزء مراسم دینی یا جزء از آمادگی های جنگی و دفاعی بوده است در هر صورت در حال حاضر از این رقص ها در مجالس عروسی در منطقه آذربایجان ایران و و در برگزاری برنامه های ورزشی و گردهمایی های فرهنگی در جمهوری آذربایجان استفاده می شود.
شاه حسین گویان (شاخسی) رفتن که در ماه محرم در بین مردم آذربایجان رواج دارد در اصل یک رقص و رژه نظامی بوده است.
دیدگاه هلن اریکسن دربارهٔ رقص بانوان آذربایجان:
آذربایجان یکی از جمهوری های قفقاز شوروی سابق بود. امروزه جمهوری مستقلی است که به دلیل داشتن ذخایر غنی نفت مورد توجه بین المللی است. تعداد بسیاری از آذربایجانی ها در شمال غربی ایران و در منطقه شهرهای تبریز ،اردبیل ،ارومیه ،زنجان ، قزوین و همدان ساکن هستند. رقص بانوان در قفقاز به لحاظ حرکات دلپذیر دست، حرکات بیانگر بازو و قدمهای ظریف از دیگر رقص ها تمیز داده می شود. قدمهای ظریف ایفاگر رقص توسط دامن های بلند پوشیده شده و چنین می نماید که ایفاگر رقص به حالت شناور بر روی زمین جاری است. رقص ها گاهی غمگین، گاهی آتشین و بیشتر تغزلی است و بیانگر سرشت فاخر بانوان آذربایجان است. رقصهای سولو و گروهی درعروسی و سایر مناسبتها اساساً ساده است. این رقصها در شوروی سابق به صورت رقصهای هنری صحنهای، ارتقاء یافته است.
(به ترکی آذربایجانی: Asma Kəsmə) (به انگلیسی: Asma Kasma) از جمله رقص های فولکلوریک قدیمی اهالی آذربایجان و از قدیمی ترین رقص های مرسوم در عروسی می باشد.
نام گذاری آن به این دلیل است که عروس را به همراه صدای موسیقی «آسما کسمه» به خانه داماد می آورند وبا آن زنان مشایعت کننده عروس در مقابل او می رقصند. سرعت رقص آرام است. کمی افراط آمیز و بشکل پرشی است.