ایمن کردن

مطمئن کردن فارغ کردن

ایمن کردن. [ م ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) مطمئن کردن. فارغ کردن. در امن و امان قرار دادن :
خورید و مرا یکسر ایمن کنید
که پیمان من زین سپس نشکنید.چو ایمن کند مرد را یکزمان
از آن پس بتازد بر او بی گمان.هر کو ز نفس خویش بترسد کس
نتواندای پسر که کند ایمنش داماد ز نبیل زنهار خواست پیش... آمد و او را ایمن کرد. ( تاریخ سیستان ). اگر مرا...از بأس او ایمن کنی با تو بیایم. ( کلیله و دمنه ).
درره امن تو پیش آری هم
در ره بیم هم ایمن تو کنی.وعده ها و لطف های آن حکیم
کرد آن رنجور را ایمن ز بیم.پس علیکش گفت و او را پیش خواند
ایمنش کرد و بنزد خویش خواند.