در آینده در روشنائی صبح
مسفر
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
مسفر. [م َ ف َ ] ( ع اِ ) آنچه پیدا و نمایان باشد از وجه و روی. ج ، مَسافر. ( از ناظم الاطباء ). ما أحسن َ مسفَر وجهه و مسافر وجَهه ِ و وجوهِهم. ( از اقرب الموارد ).
مسفر. [ م ِ ف َ ] ( ع ص ) کثیرالاسفار و بسیارسفر از مردم و جز آن. || توانا و قوی بر سفر. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
مسفر. [ م ُ ف ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از اسفار. درآینده در روشنائی صبح. و رجوع به اسفار شود. || روشن و سفید و تابان : وجه مسفر. ( از ناظم الاطباء ).
مسفر. [ م ِ ف َ ] ( ع ص ) کثیرالاسفار و بسیارسفر از مردم و جز آن. || توانا و قوی بر سفر. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
مسفر. [ م ُ ف ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از اسفار. درآینده در روشنائی صبح. و رجوع به اسفار شود. || روشن و سفید و تابان : وجه مسفر. ( از ناظم الاطباء ).
مسفر. [ م ِ ف َ ] (ع ص ) کثیرالاسفار و بسیارسفر از مردم و جز آن . || توانا و قوی بر سفر. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
مسفر. [ م ُ ف ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از اسفار. درآینده در روشنائی صبح . و رجوع به اسفار شود. || روشن و سفید و تابان : وجه مسفر. (از ناظم الاطباء).
مسفر. [م َ ف َ ] (ع اِ) آنچه پیدا و نمایان باشد از وجه و روی . ج ، مَسافر. (از ناظم الاطباء). ما أحسن َ مسفَر وجهه و مسافر وجَهه ِ و وجوهِهم . (از اقرب الموارد).
کلمات دیگر: