کلمه جو
صفحه اصلی

مسدی

فرهنگ فارسی

نیکی کننده

لغت نامه دهخدا

مسدی. [ م ُ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از اسداء. نیکی کننده. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به اسداء شود.

مسدی. [ م ُ دا ] ( ع ص ) نعت مفعولی از اسداء. || جامه خوش بافت. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به اسداء شود.

مسدی. [ م ُ س َدْ دی ] ( ع ص ) نعت فاعلی از تسدیة. نیکی کننده. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به تسدیة شود.

مسدی. [ م ُ س َدْ دا ] ( ع ص ) نعت مفعولی از تسدیة. || جامه خوش بافت. ( ناظم الاطباء ). رجوع به تسدیة شود.

مسدی . [ م ُ ] (ع ص ) نعت فاعلی از اسداء. نیکی کننده . (از اقرب الموارد). و رجوع به اسداء شود.


مسدی . [ م ُ دا ] (ع ص ) نعت مفعولی از اسداء. || جامه ٔ خوش بافت . (ناظم الاطباء). و رجوع به اسداء شود.


مسدی . [ م ُ س َدْ دا ] (ع ص ) نعت مفعولی از تسدیة. || جامه ٔ خوش بافت . (ناظم الاطباء). رجوع به تسدیة شود.


مسدی . [ م ُ س َدْ دی ] (ع ص ) نعت فاعلی از تسدیة. نیکی کننده . (از اقرب الموارد). و رجوع به تسدیة شود.



کلمات دیگر: