آنکه خوی و طبعش مانند بهشت باشد . خوش طینت . پاک سرشت .
بهشتی سرشت
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
بهشتی سرشت. [ ب ِ هَِ س ِ رِ ] ( ص مرکب ) آنکه خوی و طبعش مانند بهشت باشد. ( ناظم الاطباء ). خوش طینت. پاک سرشت :
نگاری نخواهی بهشتی سرشت
که با روی او باشی اندر بهشت.
برآسود با آن بهشتی سرشت.
نگاری نخواهی بهشتی سرشت
که با روی او باشی اندر بهشت.
اسدی.
بشادی در آن کشور چون بهشت برآسود با آن بهشتی سرشت.
نظامی.
کلمات دیگر: