راهبری اینترنت (به انگلیسی: Internet Governance) عبارت است از تدوین و به کار گرفتن اصول، هنجارها، مقررات، رویه های تصمیم سازی و برنامه های مشترک توسط دولتها، بخش خصوصی و جامعه مدنی.
استانداردسازی فنی: تصمیمات اساسی مرتبط با پروتکل های شبکه، نرم افزارهای کاربردی و فرمت های اطلاعاتی (مانند نگارش های ۴ و ۶ پروتکل اینترنت)
تخصیص منابع: برخی از ارکان اینترنت ویژگی هایی چون کمیابی، کاربری خاص و ایجاد هماهنگی میان کاربران خود را دارند (مانند نامگذاری دامنه های اینترنتی و شماره های IP) که مسئولیت های عملیاتی مرتبط باتخصیص منابع مانند مدیریت سرور DNS ریشه.
سیاست عمومی: در حالیکه دو مورد قبلی مرتبط با فناوری است، سیاست عمومی با هدایت افراد و سازمان های مرتبط با طراحی، عملیات یا استفاده از خدمات و شبکه های مبتنی بر پروتکل های اینترنت سروکار دارد.
برای بحث بر سر نظارت بر اینترنت (Internet Governance) در ابتدا لازم است دو عبارت نظارت و اینترنت به طور مجزا تعریف گردد، موضوعی که تاکنون توافقی جامع بر سر تعاریف آن ها به عمل نیامده است. بنا به نظریه ارتباطات فرایند ارتباطات مبتنی بر پنج عنصر فرستنده پیام، پیام، کانال ارتباطی، گیرنده پیام و بازخورد است. در برقراری ارتباط از طریق اینترنت مراحل فوق نیز صادق است؛ فرستندگان پیام به افرادی اطلاق می شود که با رایانه به شبکه متصل می شوند، پیام ها به اشکالی چون پست الکترونیکی از طریق کانال هایی مانند شبکه های فیبر نوری به گیرندگان پیام که آنان نیز از طریق ارائه دهندگان اینترنت به شبکه متصل می باشند، منتقل می شود.
هیچ کس، شرکت، سازمان یا دولت اینترنت را اداره نمی کند. این شبکه یک شبکه جهانی توزیع شده متشکل از بسیاری از شبکه های مستقل به هم پیوسته است. اینترنت مبتنی بر فناوری ای است که از آن با نام راه گزینی بسته کوچک یاد می شود که در مدل ارتباطی آن محتوای پیام به صورت دیجیتال و اعداد صفر و یک، آنگونه که اطلاعات در رایانه نگهداری می شود، نگهداری می شود. بر این اساس اینترنت می تواند اعداد، کلمات و صوت و تصویر دیجیتال را منتقل نماید. بر این اساس روترها نسبت به سویچ ها از نقشی کلیدی تری در ارسال بسته ها ایفا می کنند. شکل ۱٫۱ فرمت مرسوم برای بسته ها را نشان می دهد. روترها با نظارت نرم افزاری و ریز پردازنده ها، به تعیین آدرس یک بسته اطلاعاتی و ارسال آن به روتر دیگر اقدام می کنند.
با پیشرفت فناوری شبکه به سطح شبکه TCP/IP طراحان شبکه بسته های آدرس ۳۲ بیتی را در قالب نشان گذاری ده دهی در فرمت xxx.xxx.xxx.xxx معرفی کردند. در این فرمت هر گروه از xها اعداد صفر تا ۲۵۵ را می تواند دربر گیرند. پروتکل اینترنت که در تنظیم بسته ها کاربری دارد از اصلی ترین بخش های اینترنت است. دومین بخش سامانه آدرس دهی یا مدیریت مبحثی است که نخستین بار مورد نظارت قرار گرفته بود.ابداع سیستم نامگذاری دامنه در سال ۱۹۸۴ مترادفی برای تسلسل دیجیتال نفوذ ناپذیر آدرس های واقعی را معرف کرد. آدرس های واقعی بسته ها در حالی فرمت دیجیتال خود را حفظ کردند که قابلیت جایگزینی با مترادف های الفبایی در فایل سرور DNS را دارا بودند. این سیر در انتها به نامگذاری سایت های اینترنتی منتهی گردید.
استانداردسازی فنی: تصمیمات اساسی مرتبط با پروتکل های شبکه، نرم افزارهای کاربردی و فرمت های اطلاعاتی (مانند نگارش های ۴ و ۶ پروتکل اینترنت)
تخصیص منابع: برخی از ارکان اینترنت ویژگی هایی چون کمیابی، کاربری خاص و ایجاد هماهنگی میان کاربران خود را دارند (مانند نامگذاری دامنه های اینترنتی و شماره های IP) که مسئولیت های عملیاتی مرتبط باتخصیص منابع مانند مدیریت سرور DNS ریشه.
سیاست عمومی: در حالیکه دو مورد قبلی مرتبط با فناوری است، سیاست عمومی با هدایت افراد و سازمان های مرتبط با طراحی، عملیات یا استفاده از خدمات و شبکه های مبتنی بر پروتکل های اینترنت سروکار دارد.
برای بحث بر سر نظارت بر اینترنت (Internet Governance) در ابتدا لازم است دو عبارت نظارت و اینترنت به طور مجزا تعریف گردد، موضوعی که تاکنون توافقی جامع بر سر تعاریف آن ها به عمل نیامده است. بنا به نظریه ارتباطات فرایند ارتباطات مبتنی بر پنج عنصر فرستنده پیام، پیام، کانال ارتباطی، گیرنده پیام و بازخورد است. در برقراری ارتباط از طریق اینترنت مراحل فوق نیز صادق است؛ فرستندگان پیام به افرادی اطلاق می شود که با رایانه به شبکه متصل می شوند، پیام ها به اشکالی چون پست الکترونیکی از طریق کانال هایی مانند شبکه های فیبر نوری به گیرندگان پیام که آنان نیز از طریق ارائه دهندگان اینترنت به شبکه متصل می باشند، منتقل می شود.
هیچ کس، شرکت، سازمان یا دولت اینترنت را اداره نمی کند. این شبکه یک شبکه جهانی توزیع شده متشکل از بسیاری از شبکه های مستقل به هم پیوسته است. اینترنت مبتنی بر فناوری ای است که از آن با نام راه گزینی بسته کوچک یاد می شود که در مدل ارتباطی آن محتوای پیام به صورت دیجیتال و اعداد صفر و یک، آنگونه که اطلاعات در رایانه نگهداری می شود، نگهداری می شود. بر این اساس اینترنت می تواند اعداد، کلمات و صوت و تصویر دیجیتال را منتقل نماید. بر این اساس روترها نسبت به سویچ ها از نقشی کلیدی تری در ارسال بسته ها ایفا می کنند. شکل ۱٫۱ فرمت مرسوم برای بسته ها را نشان می دهد. روترها با نظارت نرم افزاری و ریز پردازنده ها، به تعیین آدرس یک بسته اطلاعاتی و ارسال آن به روتر دیگر اقدام می کنند.
با پیشرفت فناوری شبکه به سطح شبکه TCP/IP طراحان شبکه بسته های آدرس ۳۲ بیتی را در قالب نشان گذاری ده دهی در فرمت xxx.xxx.xxx.xxx معرفی کردند. در این فرمت هر گروه از xها اعداد صفر تا ۲۵۵ را می تواند دربر گیرند. پروتکل اینترنت که در تنظیم بسته ها کاربری دارد از اصلی ترین بخش های اینترنت است. دومین بخش سامانه آدرس دهی یا مدیریت مبحثی است که نخستین بار مورد نظارت قرار گرفته بود.ابداع سیستم نامگذاری دامنه در سال ۱۹۸۴ مترادفی برای تسلسل دیجیتال نفوذ ناپذیر آدرس های واقعی را معرف کرد. آدرس های واقعی بسته ها در حالی فرمت دیجیتال خود را حفظ کردند که قابلیت جایگزینی با مترادف های الفبایی در فایل سرور DNS را دارا بودند. این سیر در انتها به نامگذاری سایت های اینترنتی منتهی گردید.
wiki: راهبری اینترنت