راوندیان

راوَندیان، نام جنبشی است که پس از قتل ابومسلم خراسانی بدست منصور عباسی، در قالب فرقه ای مذهبی بدست ایرانیان تأسیس شد.
زرین کوب، عبدالحسین، دو قرن سکوت، چاپ دوم.
قیام های مردمی در ایران، وبگاه راه توده، برداشت شده در ۱۰ آبان ۱۳۸۸.
فرقه راوندیه که خود شاخه های زیادی چون ابراهیمیه، فلالیه، بومسلمیه (مسلمیه) و... دارد، در زمان حکومت منصور عباسی می زیسته اند و از پیروان عبدالله راوندی به شمار می آیند. آن ها به خون خواهی ابومسلم خراسانی قیام کردند.این گروه هیچ ارتباط تاریخی با منطقه راوند کاشان ندارند.
هنوز منصور، خلیفه عباسی از قتل ابومسلم فارغ نشده بود که راوندیان پدید آمدند. این فرقه مذهبی بدست ایرانیان تأسیس شد. عقاید آنان آمیزه ای از مذاهب گوناگون بود. از جمله به تناسخ (باززایی)، مظهریت و پاره ای از اندیشه های مزدک معتقد بودند. جنبش آن ها بدانجا رسید که کاخ خلیفه را محاصره کردند و جان او را در خطر انداختند. اگر معن بن زائده، که یکی از سرداران شجاع عرب و مغضوب خلیفه بود، از نهان گاه خود بیرون نتافته و به راوندیان نتاخته بود، کار خلیفه را ساخته بودند. راوندیان به شدت سرکوب شدند ولی تا مدتی افکار آن ها طرفدارانی داشت.
عبدالحسین زرینکوب در کتاب «دو قرن سکوت» می نویسد: «شگفت تر از همه این جنبش ها (جنبش های شعوبی ایرانیان که به خونخواهی ابومسلم راه افتادند) نهضت راوندیان است که در ظاهر از علاقه به منصور دم میزده اند اما در واقع مخصوصاً بعد از واقعه ابومسلم قصد هلاک منصور را داشته اند. در حقیقت این جنبش کوششی بوده است برای آنکه منصور را غافلگیر کنند و همانگونه که خود او ابومسلم را به خدعه و فریب هلاک کرده بود، آن ها نیز او را به تدبیر و نیرنگ هلاک کنند.»