راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی. راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی یا دی اس ام (انگلیسی: Diagnostic and Statistical Manual of Psychiatric Disorders, و به اختصار DSM) یک زبان مشترک و استاندارد برای طبقه بندی اختلالات روانی ارائه می کند و توسط انجمن روان پزشکی آمریکا تهیه شده است. این راهنما برپایه مجموعه ای از نظر پزشکان، پژوهشگران، فهرست داروهای روان پزشکی، بنگاه های بیمه، صنایع داروسازی و در همکاری پیاپی با آی.سی.دی و سازمان بهداشت جهانی تهیه شده است.
اختلال خلقی
اختلال افسردگی اساسی
اختلال عصبشناختی خفیف
اختلال کم توجهی - بیش فعالی بزرگسالان
اختلال پرخوری
درخودماندگی
مصرف کنندگان مواد مخدر برای اولین بار
اعتیاد رفتاری
اختلال اضطراب فراگیر
اختلال استرسی پس از ضایعه روانی
آخرین نسخه این راهنما، ویرایش پنجم آن دی اس ام-۵ است که در سال ۲۰۱۳ میلادی منتشر شده است.
نیاز به طبقه بندی اختلالهای روانی در تمامی طول تاریخ پزشکی بدیهی به نظر رسیده است ولی در مورد اینکه کدام یک از اختلالها را باید مد نظر قرار داد و نیز اینکه مناسبترین شیوه سازماندهی آن ها کدام است توافق چندانی وجود نداشته است.
در ایالات متحده آمریکا نیاز به جمع آوری اطلاعات آماری انگیزه اولیه برای طبقه بندی اختلالهای روانی به شمار می رفت. نخستین اقدام رسمی برای گردآوری اطلاعات دربارهٔ بیماریهای روانی در آمریکا ثبت فراوانی یک طبقه از بیماریها ی روانی تحت عنوان «کانائی-دیوانگی» در سرشماری ۱۸۴۰ بود. در سرشماری سال ۱۸۸۰ بین هفت طبقه از بیماریها ی روانی یعنی مانی (شیدایی)، مالیخولیا، مونومانی یا مشغولیت فکری بیمارگون به یک موضوع خاص، فلج ناقص، زوال عقل، می بارگی یا الکلیسم و صرع تمایز قایل شدند. در سال ۱۹۱۷ کمیته آماری انجمن روان پزشکی آمریکا همراه با کمیسیون ملی بهداشت روانی طرحی تدوین کردند که از سوی اداره سرشماری برای آمارگیری هماهنگ از بیمارستانهای روانی مورد استفاده قرار گرفت. پس از آن انجمن روان پزشکی آمریکا با همکاری آکادمی پزشکی نیویورک تدوین مجموعه اصطلاعات روان پزشکی قابل قبول همگانی را آغاز کرد که قرار شد انجمن پزشکی آمریکا آن را در نخستین چاپ مجموعه اصطلاعات طبقه بندی استاندارد بیماریها بگنجاند.
اختلال خلقی
اختلال افسردگی اساسی
اختلال عصبشناختی خفیف
اختلال کم توجهی - بیش فعالی بزرگسالان
اختلال پرخوری
درخودماندگی
مصرف کنندگان مواد مخدر برای اولین بار
اعتیاد رفتاری
اختلال اضطراب فراگیر
اختلال استرسی پس از ضایعه روانی
آخرین نسخه این راهنما، ویرایش پنجم آن دی اس ام-۵ است که در سال ۲۰۱۳ میلادی منتشر شده است.
نیاز به طبقه بندی اختلالهای روانی در تمامی طول تاریخ پزشکی بدیهی به نظر رسیده است ولی در مورد اینکه کدام یک از اختلالها را باید مد نظر قرار داد و نیز اینکه مناسبترین شیوه سازماندهی آن ها کدام است توافق چندانی وجود نداشته است.
در ایالات متحده آمریکا نیاز به جمع آوری اطلاعات آماری انگیزه اولیه برای طبقه بندی اختلالهای روانی به شمار می رفت. نخستین اقدام رسمی برای گردآوری اطلاعات دربارهٔ بیماریهای روانی در آمریکا ثبت فراوانی یک طبقه از بیماریها ی روانی تحت عنوان «کانائی-دیوانگی» در سرشماری ۱۸۴۰ بود. در سرشماری سال ۱۸۸۰ بین هفت طبقه از بیماریها ی روانی یعنی مانی (شیدایی)، مالیخولیا، مونومانی یا مشغولیت فکری بیمارگون به یک موضوع خاص، فلج ناقص، زوال عقل، می بارگی یا الکلیسم و صرع تمایز قایل شدند. در سال ۱۹۱۷ کمیته آماری انجمن روان پزشکی آمریکا همراه با کمیسیون ملی بهداشت روانی طرحی تدوین کردند که از سوی اداره سرشماری برای آمارگیری هماهنگ از بیمارستانهای روانی مورد استفاده قرار گرفت. پس از آن انجمن روان پزشکی آمریکا با همکاری آکادمی پزشکی نیویورک تدوین مجموعه اصطلاعات روان پزشکی قابل قبول همگانی را آغاز کرد که قرار شد انجمن پزشکی آمریکا آن را در نخستین چاپ مجموعه اصطلاعات طبقه بندی استاندارد بیماریها بگنجاند.