لغت نامه دهخدا

<div class="boxBd">ارتم. [ اَ ت َ ] ( ع ص ) آنکه بیان سخن نتواند برای آهنی [ ظ: آفتی ] که در زبان یا دندان دارد. ( منتهی الارب ). و مؤلف تاج العروس گوید: الارتم الذی لایفصح الکلام و لایفهمه کأنه کسر أنفه ، قد جاء ذکره فی الحدیث و یروی بالمثلثة ایضاً. <hr>ارتم. [ اَ ت َ ] ( ع اِ ) از اعلام مردان عرب است.</div>

ارتم. [ اَ ت َ ] ( ع ص ) آنکه بیان سخن نتواند برای آهنی [ ظ: آفتی ] که در زبان یا دندان دارد. ( منتهی الارب ). و مؤلف تاج العروس گوید: الارتم الذی لایفصح الکلام و لایفهمه کأنه کسر أنفه ، قد جاء ذکره فی الحدیث و یروی بالمثلثة ایضاً. ارتم. [ اَ ت َ ] ( ع اِ ) از اعلام مردان عرب است.

ارتم . [ اَ ت َ ] (ع ص ) آنکه بیان سخن نتواند برای آهنی [ ظ: آفتی ] که در زبان یا دندان دارد. (منتهی الارب ). و مؤلف تاج العروس گوید: الارتم الذی لایفصح الکلام و لایفهمه کأنه کسر أنفه ، قد جاء ذکره فی الحدیث و یروی بالمثلثة ایضاً.

ارتم . [ اَ ت َ ] (ع ص ) آنکه بیان سخن نتواند برای آهنی [ ظ: آفتی ] که در زبان یا دندان دارد. (منتهی الارب ). و مؤلف تاج العروس گوید: الارتم الذی لایفصح الکلام و لایفهمه کأنه کسر أنفه ، قد جاء ذکره فی الحدیث و یروی بالمثلثة ایضاً.