لغت نامه دهخدا

ارتیق . [ اُ ] (اِخ ) یاقوت گوید: بضم و چنانکه از افواه اهل حلب شنیدم بفتح و آن کوره ایست از اعمال حلب در جهت قبلة. (معجم البلدان ).

ارتیق . [ اُ ] (اِخ ) یاقوت گوید: بضم و چنانکه از افواه اهل حلب شنیدم بفتح و آن کوره ایست از اعمال حلب در جهت قبلة. (معجم البلدان ).

<div class="boxBd">ارتیق. [ ] ( اِخ ) موضعی است درجنوب ایستگاه بابادورمز، در مسیر راه آهن عشق آباد. <hr>ارتیق. [ اُ ] ( اِخ ) یاقوت گوید: بضم و چنانکه از افواه اهل حلب شنیدم بفتح و آن کوره ایست از اعمال حلب در جهت قبلة. ( معجم البلدان ).</div>

ارتیق. [ ] ( اِخ ) موضعی است درجنوب ایستگاه بابادورمز، در مسیر راه آهن عشق آباد. ارتیق. [ اُ ] ( اِخ ) یاقوت گوید: بضم و چنانکه از افواه اهل حلب شنیدم بفتح و آن کوره ایست از اعمال حلب در جهت قبلة. ( معجم البلدان ).