لغت نامه دهخدا

عویم . [ ع ُ وَ ] (اِخ ) ابن شقربن عوف انصاری . صحابی بود. (از منتهی الارب ).

عویم . [ ع ُ وَ ] (اِخ ) ابن شقربن عوف انصاری . صحابی بود. (از منتهی الارب ).

عویم . [ ع ُ وَ ] (ع اِ) لقیته ذات العویم ؛ میان اعوام و چند سال با او برخورد کردم . (ازمنتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).

عویم . [ ع ُ وَ ] (ع اِ) لقیته ذات العویم ؛ میان اعوام و چند سال با او برخورد کردم . (ازمنتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).

<div class="boxBd">عویم. [ ع ُ وَ ] ( ع اِ ) لقیته ذات العویم ؛ میان اعوام و چند سال با او برخورد کردم. ( ازمنتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). <hr>عویم. [ ع ُ وَ ] ( اِخ ) ابن ساعده هذلی. از صحابیان بود. ( از منتهی الارب ). <hr>عویم. [ ع ُ وَ ] ( اِخ ) ابن شقربن عوف انصاری. صحابی بود. ( از منتهی الارب ).</div>

عویم. [ ع ُ وَ ] ( ع اِ ) لقیته ذات العویم ؛ میان اعوام و چند سال با او برخورد کردم. ( ازمنتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). عویم. [ ع ُ وَ ] ( اِخ ) ابن ساعده هذلی. از صحابیان بود. ( از منتهی الارب ). عویم. [ ع ُ وَ ] ( اِخ ) ابن شقربن عوف انصاری. صحابی بود. ( از منتهی الارب ).