زغال بید که در بالودن بکار بوده
سوخته بید
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
سوخته بید. [ ت َ / ت ِ ] ( اِ مرکب ) زغال بید که در پالودن بکار بوده :
سوخته بید و باده بین رومی و هندویی بهم
عشرت زنگیانه را برگ و نوای تازه بین.
سوخته بید و باده بین رومی و هندویی بهم
عشرت زنگیانه را برگ و نوای تازه بین.
خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 458 ).
رجوع به سوخته شود.کلمات دیگر: