دروغگو
مزهف
فرهنگ فارسی
لغت نامه دهخدا
مزهف . [ م ِ هََ ] (ع اِ) کبچه ٔ پِسْت شور. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). کبچه ای که پِسْت را بدان میشورانند. (ناظم الاطباء). ج ، مَزاهف . (اقرب الموارد).
مزهف . [ م ُ هََ ] (ع ص ) برده شده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). || خبر دروغ . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
مزهف. [ م ُ هََ ] ( ع ص ) برده شده . ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || خبر دروغ. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
مزهف. [ م ِ هََ ] ( ع اِ ) کبچه پِسْت شور. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). کبچه ای که پِسْت را بدان میشورانند. ( ناظم الاطباء ). ج ، مَزاهف. ( اقرب الموارد ).
مزهف. [ م ُ هَِ ] ( ع ص ) دروغگو. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ).
مزهف. [ م ِ هََ ] ( ع اِ ) کبچه پِسْت شور. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). کبچه ای که پِسْت را بدان میشورانند. ( ناظم الاطباء ). ج ، مَزاهف. ( اقرب الموارد ).
مزهف. [ م ُ هَِ ] ( ع ص ) دروغگو. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ).
مزهف . [ م ُ هَِ ] (ع ص ) دروغگو. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
کلمات دیگر: